ඕනෑම කාන්තාවක් බලාපොරොත්තු වෙන ආදරය, රැකවරණය, විශ්වාසය කියන දේවල් මට ගයාන්ගෙන් සියයට සියයක්ම ලැබෙනවා. ඒ වගේම තමයි ගයාන් වෙන අය ඉදිරියේ මාව දෙවැනි තැනට පත් කරන්නෙත් නෑ.

හරියට නීතියට වැඩ කරන කෙනෙක්. පුතාට ඉගෙනීමේ කටයුතුවලට වුණත් පහසු වටපිටාවක් හදල දීලා තියෙනවා. හැබැයි ඒවාට පහසුකම් දුන්නාට මදි පුතා ඉගෙනීම් කටයුතු හරියට කරන්නත් ඕන. නැත්නම් එයාට කේන්ති යනවා.

හිතවත් යාළුවෝ කිහිපදෙනෙක්ම ආශ්‍රය කරනවා. ගෙදර අය, එතකොට අම්මා, තාත්තා, මගේ නංගි ඒ අයව තමයි ගොඩාක් ළඟින් ආශ්‍රය කරන්නේ.

යාළුවෝ ආශ්‍රය කරන්න ගයාන්ට මම නිදහස දීලා තියෙන්නේ. එයා යාළුවොත් එක්ක ඉන්න තැන්වලට මම යන්න වැඩිය කැමැති නෑ.

නැතුවම බැරි කෙනා මම කියලා තමයි කියන්නේ. මං ගයාන් ළඟ ඉන්නවා නම් ගොඩාක් දේවල් ලැබෙනවාලු. මං නිසා එයා ළඟට ගොඩාක් දේවල් එනවාලු.

කේන්ති ගිය වෙලාවට එයා කෑ ගහනවා. සමහර වෙලාවට සද්ද නැතිව ඉන්නවා. ඒ වෙලාවට මම බලෙන් හරි කතා කරලා දෙකෙන් එකක් බේරුම් කර ගන්නවා.

ඒ දෙකම ගයාන් හොඳට කරනවා. රඟපෑම හරිම තාත්විකව කරනවා. බොහොම සුළු පිරිසකට විතරයි එහෙම තාත්විකව රඟපාන්න පුළුවන්. අධ්‍යක්ෂණය අතින් ගත්තොත් ඉතාම හොඳ අධ්‍යක්ෂවරයෙක්. ඒ වගේම තමයි සතුටු කරන්න අමාරු අධ්‍යක්ෂවරයෙක්. කොච්චර හොඳට රඟපෑවත් එක ෂොට් එකක් හතර පස් වතාවක් ගන්නවා.

ගයානුයි, මමයි දෙන්නාම ෆැෂන් කරද්දී එහෙම විශේෂයෙන් තෝරා ගන්නේ නෑ. එළියට යද්දී ඉථචපබ ඛ්චඵභචත අඳිනවා. විශේෂ අවස්ථාවලට යද්දී තමයි ෆැෂන් ගැන හිතන්නේ.

නොදන්න පිරිසක් ඉන්න තැනක ඉන්න කැමැති නෑ. අපි හඳුනන්නේ නැති කට්ටිය ඉන්න තැනක ඉන්න එක ගැන එයා ටිකක් හිතනවා.

එහෙ මෙහෙ යන්න කැමැතියි. නිදහසක් ලැබුණාම පොත් කියවනවා. ෆිල්ම්ස් බලනවා. ඒඤමඥදබභපඥ වැඩ කරන්න තමයි ගොඩක් කැමැති.

ඉලෙක්ට්‍රොනික් භාණ්ඩ, ඇඳුම් පැලඳුම්, සුවඳ විලවුන්වලට තමයි කැමැති. එයා තරහා වුණාම මම මොකක් හරි ඉලෙක්ට්‍රොනික් භාණ්ඩයක් දීලා යාළු කර ගන්නවා.

ගයාන් හරිම සංවේදී කෙනෙක්. එක පාරටම දුක හිතෙනවා. කේන්ති යනවා. පොඩි දේ ගැනත් හරි ලොකුවට හිතනවා. මමයි පුතයි ගොඩක් වෙලාවට එයාට කියනවා පොඩි පොඩි දේවල් ගැන ඔච්චර හිතන්න එපා කියලා. ඒත් ඒ දේ එයාට පුරුද්දට ගිහින්.

උදාරා ඉන්දීවරී ජිනදාස