ජයනි... ඔයා කවද්ද දැන් ගෙදර යන්නේ?
දෙදෙනා සිය කාමරයට වැද දොර වසා ගත්හ.
නෑ දුව මම මේ බැලූවෙ මේ කාමරේ ඉන්න දුව ඇවිල්ලද කියලා තේ එකක් ගෙනැල්ල දෙන්න
හෙතෙම වෘත්තියෙන් ගණකාධිකාරිවරයෙකි. ඔහුගේ බිරිඳ රැකියාවක් නොකළ ද සිය විසල් නිවසෙහි කාන්තාවන් සඳහා නේවාසිකාගාරයක් පවත්වාගෙන ගියාය. ඉන් ඉතා ඉහළ ආදායමක් මාස්පතාම ලැබුවාය.
යුවළ මැදි වියේය. දරු සුරතල් බැලීමේ වාසනාව කුරිරු දෛවය විසින් ඔවුනට අහිමි කර තිබිණි. ‘‘අපේ මේ මහා බූදලේට කවදා හරි මොකද වෙන්නෙ? අපි දරුවෙක් අරං හදා ගනිමුද?’’ මේ ඔහු නිතර නිතර ඇයට කළ යෝජනාවකි.
‘‘අනේ මට බෑ ඔය කොහේවත් ඉන්න අවජාතක පැටවුන්ගෙ ජරාව අතගාන්න. බූදලේ අහක යන්නේ නෑ. මගේ මල්ලිගෙ පුතා ඉන්නෙ.’’ එවන් අවස්ථාවලදී ඇය දැක්වූ ප්රතිචාරයයි ඒ.
දුරකථන පහසුකම් එතරම් ප්රචලිතව නොතිබූ එම වකවානුවේ සන්නිවේදන කටයුතු බොහොමයක් කෙරුණේ ලියුම් මගිනි.
